Skróty klawiszowe:

rozmiar tekstu: A A A

Zabytki Niegowy

Strona główna » O gminie » Zabytki » Zabytki Niegowy

Kościół Parafialny w Niegowie prawdopodobnie istniał już w XII wieku, mimo, ze pierwsze wzmianki o jego istnieniu odnajdujemy dopiero w 1306 roku, przy pierwszych zapiskach o wsi Niegowa. Kościół należy do parafii Matki Bożej Różańcowej, a jego patronem jest św. Mikołaj.

Rekonsekracja kościoła odbyła się w 1596 roku i był to akt bardzo ważny dla życia parafii gdyż parafię poświecono Matce Boskiej Różańcowej. Odtąd kościół nosił dawny jeszcze tytuł św. Mikołaja a parafia nowy – Matki Boskiej Różańcowej. Fakt ten wiąże się z podwójnymi obchodami odpustowymi w tejże parafii; jeden odpust w pierwszą niedzielę października poświęcony Najświętszej Marii Pannie Różańcowej, a drugi 6 grudnia w dzień św. Mikołaja.

Obecnie w skład parafii wchodzi 14 miejscowości: Antolka, Bobolice, Brzeziny, Hucisko, Łutowiec, Mirów, Moczydło, Mzurów, Niegowa, Niegówka, Ogorzelnik, Postaszowice, Tomaszowice i Trzebniów.

Pierwszy budynek kościelny prawdopodobnie został w 1306 roku spalony, a pierwsza informacja o kościele parafialnym, murowanym pod wezwaniem św. Mikołaja w Niegowie pochodzi z 1440 roku.

W czasach średniowiecza potęga instytucji kościelnej wyrażała  się min. w pięknie i okazałości budynków do niej należących.  Parafii Niegowa drugi kościół jaki tu wybudowano stanowił  krajobrazową dominantę. Położony jest na wzgórzu na zachodnim krańcu wsi, skąd rozpościera się widok na cała wioskę oraz jej okolice. Zbudowany z wapienia, którego znaczne pokłady znajdują się na tym terenie jest najstarszą budowlą w parafii. Jednak jak wcześniej wspomniano nie jest to budynek pierwotny, który prawdopodobnie wykonany był z drewna. Jego wygląd można odtworzyć na podstawie badań prowadzonych wokół kościoła w 1936 roku. Tenże drewniany kościółek wiejski był zbudowany w kształcie rotundy. Posiadał małą kruchtę z głównym wejściem od strony zachodniej. Obok niej nieco głębiej istniało zewnętrzne wejście do zakrystii, która była umieszczona od strony północnej. Kościółek posiadał podziemia do których schodziło się wejściem zewnętrznym umieszczonym od strony wschodniej. Cała budowla była otoczona półkolistym kamiennym ogrodzeniem posiadającym trzy wieżyczki, główną i dwie mniejsze boczne. Wokół kościoła a wewnątrz ogrodzenia grzebano zwłoki ludzkie, co było często praktykowane. Przy okazji wykopalisk badawczych odkryto około 20 szkieletów ludzkich.

Budowa nowego kościoła zapewne trwała długo ze względu na zwiększenie parametrów budynku, dowóz materiałów, itp.. Kościół budowano na planie starego kościoła drewnianego, dopiero rozbudowa w XVII wieku, a także późniejsze dobudówki i remonty (min w 1926 roku) nadały budynkowi kształt krzyża.

Obecnie kościół, pomimo iż w swej zasadniczej bryle jest gotycki nie odznacza się wyraźnymi cechami stylowymi. Jego wygląd zewnętrzny oraz wystrój wewnętrzny jest zbieraniną kierunków kulturowych na przestrzeni kilku wieków. Budynek jest orientowany, jednonawowy, posiada kilka krucht i przedsionków będących efektem licznych przeróbek i remontów. Kościół jest potynkowany i pomalowany na piaskowy kolor. Na zewnątrz prezbiterium od strony wschodniej ustawiona jest Scena Ukrzyżowania Pańskiego składająca się z krucyfiksu oraz dwóch rzeźb: Matki Bożej i Jana Ewangelisty. Czworoboczna wieża wtopiona jest częściowo w nawę, nakryta jest hemem ośmiobocznym.

Wewnątrz budynku drzwi prowadzące z prezbiterium do zakrystii oraz kaplicy Matki Bożej Różańcowej są osiemnastowieczne w odrzwiach drewnianych. Istnieją jeszcze jedne drzwi prowadzące na chór. Te są żelazne i stanowią cenny zabytek sztuki kowalskiej. Pochodzą z XVI wieku i były kiedyś wejściem do baszty zamkowej w Mirowie. Prawdopodobnie któryś z gospodarzy parafii w XIX wieku ocalił je z niszczejącego w dużym tempie zamku wraz z innymi zabytkami i umieścił, jako wejście na chór muzyczny. Drzwi są kute, obite skośną kratownicą.

Na wprost wejścia zachodniego znajduje się główny ołtarz. Jest on drewniany polichromowany, częściowo złocony urządzony w stylu późnobarokowym, jego zasadniczą część stanowi gotycki obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem. Obraz mieści się pomiędzy czterema kolumnami upiększającymi obraz. Kolumny zewnętrzne wykonane są w stylu doryckim, wewnętrzne zaś przypominają styl koryncki. Malowidło przedstawiające Matkę Bożą, jako młodą kobietę trzymającą dziecko na ręku pochodzi z połowy XVI wieku. Po obydwu stronach ołtarza umieszczone są drewniane polichromowane rzeźby św. Piotra i św Pawła z XVIII wieku. Główny ołtarz był kilkakrotnie w przeciągu wieków odnawiany, restaurowany, ostatniej renowacji dokonano w 1930 roku.  Dwa ołtarze boczne przedstawiają figury św. Antoniego i Matki Bożej.

Chór pochodzący z trzeciej ćwierci XVIII wieku jest urządzony w stylu rokoko, drewniany polichromowany z parapetem o wklęsło – wypukłej linii. Wsparty jest na dwóch kolumnach o głowicach w formie palmy. Nad chórem na suficie znajdują się freski świętych. Dwa z nich, które ukazują św. Cecylię i Matkę Bożą Różańcową pochodzą z drugiej połowy XIX wieku i są wykonane zgodnie z kierunkiem artystycznym neobaroku.

Linki
  • System Informacji Przestrzennej
  • Telefon ratunkowy: 601-100-300 lub 985


Urząd Gminy w Niegowie
ul. Sobieskiego 1, 42-320 Niegowa

tel.: +48 (34) 315 10 20
e-mail: urzad@niegowa.pl

  • UG-Niegowa
  • gal_kra10
  • gal_kra9
  • gal_kra8
  • gal_kra7
  • gal_kra6
Serwis WWW Urzędu Gminy w Niegowie
Poleć stronę
Wypełnij formularz polecający nasz serwis WWW
Zapytanie
Wypełnij formularz kontaktowy
Księga gości
Dodaj wpis
Zobacz wpisy
Wersja mobilna