Skróty klawiszowe:

rozmiar tekstu: A A A

Mirów

Strona główna » O gminie » Rys historyczny » Mirów

Pierwsza wzmianka o wsi Mirava pochodzi z 1234 roku. Wieś ta należała wtedy do Klemensa. W połowie XIV wieku na wyniosłej skale powstała strażnica obronna – kamieniec. Mirów był osadą obronną, która legła w gruzach w czasie najazdu tatarskiego w 1241 roku. Na tych gruzach Kazimierz Wielki wzniósł zamek z kamienia. W 1370 roku, Mirów wraz z całą okolicą otrzymał w lenno książę opolski Władysław od swego wuja, króla Ludwika Węgierskiego. Władysław restauruje i powiększa zamek oraz otacza go murem i fosą. Wkrótce Władysław Jagiełło w 1391 roku za zbrojne napady na okolicę i przejeżdżających kupców odbiera Władysławowi Opolczykowi zamek i włości i przywraca je do królewszczyzn. Prawdopodobnie król nadał zamek w dożywocie podsętkowi krakowskiemu Piotrowi. Po nim, dzierży Mirów Jan Chrzciciel z Koziegłów a następnie jego syn Krystyn z Koziegłów. Według wzmianki z 1399 roku wspomniany Krystyn wykupił od Wawrzyńca z Kotowic i jego żony Wichny łan w Mirowie. Krystyn Senior tylko sporadycznie pisał się "z Mirowa", m.in. zapis taki występuje w księdze sądowej w sprawie przynależności Gołuchowic i Lgoty do kompleksu mirowskiego. W 1405 roku - burgrabią (naczelnikiem wojskowym grodu) został Sassin (jest to pierwsza pośrednia wzmianka o zamku). Około 1440 roku zadłużony Krystyn III z Mirowa sprzedał zamek Maciejowi Żiżce (wg niektórych źródeł Maciejowi Ziszce), który to zaczął tytułować się "z Mirowa". W 1445 roku Krystyn III z Mirowa odkupił zamek od Macieja Żiżki a następnie sprzedał za 3000 grzywien swojemu szwagrowi - Hińczy z Rogowa. Zamek był wówczas jednopiętrowy i otoczony murem zewnętrznym, obronnym. Około 1489 roku Kazimierz Jagiellończyk oddał w dzierżawę Mirów i okoliczne wolne królewszczyzny rodzinie Myszkowskich herbu Jastrzębiec z Przeciszowa koło Oświęcimia, którzy za Zygmunta Starego dochodzą w kraju do wielkiego bogactwa i znaczenia. Myszkowscy wkrótce rozbudowali zamek w Mirowie. W 1596 roku Zygmunt Myszkowski otrzymał od Klemensa VIII tytuł "Margrabia na Mirowie", którego to używał od tego czasu cały ród Myszkowskich, którzy związali się ściśle z zamkiem w Mirowie będącym ich rodową siedzibą. Od 1600 roku Myszkowscy tytułowali się margrabiami na Mirowie de Gonzaga (tytuł ten uzyskał Zygmunt Myszkowski do swego przyjaciela, księcia włoskiego Mantay de Gonzaga Winc. Gonzagi ks. Mantuańskiego). Zamek Mirowski gości podobno w tych czasach wielu możnych gości, biskupów krakowskich, posłów i gości zagranicznych, nawet jednego z Gązagów. Na przełomie XVI i XVII wieku zamek podupadł, bo Myszkowscy opuścili go i przenieśli się do wygodniejszej siedziby koło Pińczowa, której też nadali nazwę „Mirów”. Opuszczony zamek przez Myszkowskich popada w ruinę. Doszczętnie niszczą go Szwedzi za panowania Jana Kazimierza. Sobieski idąc przez Mirów pod Wiedeń już nie zatrzymał się na zamku, musiał nocować w namiocie pod zamkiem. W połowie XVIII wieku zamek i dobra mirowskie nabyli Męcińscy z Kurozwęk, którzy chcieli odrestaurować zamek i w nim zamieszkać. Jednak odstąpili od tych planów i zamieszkali we dworze, który znajdował się we wsi. Po śmierci Zuzanny Męcińskiej, ostatniej z rodu w tych stronach, Mirów szybko zmienia właścicieli, a zamek popada w coraz większą ruinę. Z chwilą rozparcelowania folwarku w Mirowie w drugiej połowie XIX wieku ruiny stały się własnością wsi.                       
Po odzyskaniu niepodległości rząd wydzielił teren zamku jako zabytek i oddał pod opiekę konserwatorskich władz wojewódzkich. Jednak zamek popadł w ruinę niszczony przez ludność i turystów. Dobrze, że jeden z księży niegowskich w XIX wieku uchronił z zamku drzwi prowadzące do baszty zamkowej i umieścił je w wejściu na chór kościelny.

Po wojnie w Mirowie podobnie jak w innych miejscowościach nastąpiło wiele zmian. W latach pięćdziesiątych powstała szkoła. W 1956 roku została zbudowana kapliczka. W 2000 roku powstała nowa piękna kaplica pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa Męczennika.

Obecnie w Mirowie znajdują się: kapliczki, sklepy, placówki handlowe i gospodarstwa agroturystyczne.
Wieś obejmuje obszar 261,68 ha, co stanowią:

grunty orne - 130,05 ha,
lasy - 72,42 ha,
tereny zabudowane - 7,7 ha,
użytki zielone - 30,16 ha,
nieużytki rolne - 13,76 ha,
pozostałe tereny - 7,59 ha.

W 2001 roku wieś zamieszkiwało 150 mieszkańców, w 2005 roku 160, a na dzień 31 grudnia 2006 roku 150 osób.

Źródło: www.niegowa.e-gmina.pl
 

Linki
  • System Informacji Przestrzennej
  • Telefon ratunkowy: 601-100-300 lub 985


Urząd Gminy w Niegowie
ul. Sobieskiego 1, 42-320 Niegowa

tel.: +48 (34) 315 10 20
e-mail: urzad@niegowa.pl

  • UG-Niegowa
  • gal_kra10
  • gal_kra9
  • gal_kra8
  • gal_kra7
  • gal_kra6
Serwis WWW Urzędu Gminy w Niegowie
Poleć stronę
Wypełnij formularz polecający nasz serwis WWW
Zapytanie
Wypełnij formularz kontaktowy
Księga gości
Dodaj wpis
Zobacz wpisy
Wersja mobilna